Historia powstania Rodziny Katyńskiej w Częstochowie.

23 sierpnia 1939 roku w Moskwie został podpisany sojuszniczy pakt niemiecko-sowiecki. Dokonano podziału stref wpływów w Europie i zdecydowano o rozbiorze Polski. Po zaskakującym dla Wojska Polskiego ataku Armii Czerwonej 17 września 1939 i w dniach następnych zostało zabitych w walce i rozstrzelanych na miejscu po wzięciu do niewoli kilka tysięcy polskich oficerów i żołnierzy.

Jeńcami, których pojmano zajął się utworzony przy NKWD Zarząd do Spraw Jeńców Wojennych i Internowanych. Do końca października 39 roku NKWD umieściło wszystkich wziętych do niewoli lub aresztowanych oficerów w obozach w Kozielsku i Starobielsku (były to stare, zrujnowane obiekty sakralne). Wśród jeńców byli oficerowie wszystkich stopni, którzy reprezentowali wszystkie służby WP. Większa część uwięzionych była przedstawicielami polskiej inteligencji - lekarzami, prawnikami, nauczycielami, urzędnikami. W obozach znalazło się również wielu duchownych różnych wyznań.

5 marca 1940 roku biuro polityczne najwyższej władzy podjęło decyzję o zamordowaniu przeszło 14 tysięcy jeńców przebywających w Kozielsku, Osztaszkowie i Starobielsku. Na mocy samej decyzji zamordowano również około 7 tysięcy polskich obywateli znajdujących się w więzieniach NKWD./p>

3 kwietnia 1940 roku z Kozielska wywieziono pierwszą grupę jeńców. W ciągu najbliższych kilku dni z obozu odchodziły kolejne transporty zawierające większą ilość osób. Polskich oficerów przewożono pociągami do stacji położonej blisko Smoleńska, a stamtąd rozwożono ich autobusami więziennymi do ośrodka wypoczynkowego NKWD nad Dnieprem. Mordowano ich strzałem w tył główy w Lasku Katyńskim. Jeńców z Ostaszkowa zabijano w siedzibie NKWD w Kalininie, a grzebano w Mednojach. Jeńców mieszczących się w Starobielsku mordowano w Charkowie.